SORULAR DAHİ

Özüne inemediğiniz hatrı sayılır sözlerin kaç dünyasına uyandınız? 
Zaman geçerken değiştirdiğiniz duyguları hangi köşede bıraktınız?

Vazgeçtikleriniz kafanızda dönerken kaç kez kendinize inandınız?
Kendi cesaretinizle göklere çıkarken bakışlarınızda kaç kez değiştiniz?

Acıdığınız insanların riyakârlığını kaç kez ikiyüzlülük saydınız?
Söyleyemediğiniz cümlelerin arasında kaç kez kayboldunuz?

Hayatı hiçe sayarak yaşayanlara kaçıncı kez şaşkınlıkla baktınız?
Kendi varoluşunuzun sırrını hiç derinlemesine düşündünüz mü?

Görmezden geldiğiniz şeylerin hüznünü taşıyabilir misiniz?
Başkalarının mutluluğuna kurduğunuz o hayali köprüler altınızdan kaç kez kaydı?

Gözlerinizin önünde eriyip giden o yılları hangi bahaneyle avuttunuz? 
Ruhunuzun kapısını çalan o sessiz yalnızlığı nihayet hangi misafir gibi ağırladınız?

Ya  saf umutlarınıza ayırdığınız mesaiyi hiçe sayanlarıı nereye koydunuz?

"Aynaya baktığımda gördüğüm o yabancıyı hangi günden beri tanıyamıyorum?
Sabrımın bittiği o son sınırda kimin yüzünden vazgeçtim kendimden?
Kendi ellerimle inşa ettiğim o duvarların altında ne kadar kaldım?
İçimde kurduğum o adalet sarayı ilk hangi ihanetle yıkıldı?"

İnsan nankördür! 
Varlığımızı ve duygularımızı üzerinden çekip aldığımızda bizi hala orada zanneder... Yanıldı!

İnsan nankördür! 
İsmini anılanı kendisi ile karıştırır.. Yakınlaşmaya ve yansıtmaya gelmez...

İnsan nankördür! 
Tamahını başarı olarak görür..Lakin biz daha onların zaman boylamında bir adım ileri ya da geri gidebildiğini görmedik..

İnsan nankördür! 
İddia ettiği ile sınarız..Karşısında bizden başkası yoktur...

İnsan nankördür! 
Kendisini her yönden 360 derece gözetlemesine akıl&sır erdiremez..İlmine vakıf olamadığı şeyin peşinden gider...

İnsan nankördür!
Kaybettiğini bulduğu ile değiştirmemize tahammül edemez...Hep daha fazlasını ister..Ve unutulduğu yerde kalır, gider... Özüne de dönemez, artık...

İnsan nankördür! 
Güç yetiremediğine biat ederken buluruz biz, hep onları! Yalanları boylarını aşmıştır...

Günün 'Esra Süntar' sözü: "Önce gözünün ferini alırlar, sonra kalbinin nurunu! Ruhun duymaz!
Hal böyleyken kaderine terkedilmiş vazgeçilmez huylar vardır, kullanın!"